A display of Mackerel/ Έκθεση Ψαριών- Mark Doty

Mark Doty is regarded as one of the most famous american poets and indeed compared to Whitman and to Cavafy. He has won various prestigeous prizes such as the National Poet Series and T.S.Eliot Prize. His poetry is marked by the loss of his lover, Wally Roberts, due to AIDS. His poems could be described as free verse odes to urban gay life and to his lover. The most important element in Doty's poetry is not the verse or the vocabulary but the situation: under the iridescence lies an important meaning for human life.

A Display of Mackerel

They lie in parallel rows,
on ice, head to tail,
each a foot of luminosity

barred with black bands,
which divide the scales’
radiant sections

like seams of lead
in a Tiffany window.
Iridescent, watery

prismatics: think abalone,
the wildly rainbowed
mirror of a soapbubble sphere,

think sun on gasoline.
Splendor, and splendor,
and not a one in any way

distinguished from the other
—nothing about them
of individuality. Instead

they’re all exact expressions
of the one soul,
each a perfect fulfilment

of heaven’s template,
mackerel essence. As if,
after a lifetime arriving

at this enameling, the jeweler’s
made uncountable examples,
each as intricate

in its oily fabulation
as the one before
Suppose we could iridesce,

like these, and lose ourselves
entirely in the universe
of shimmer—would you want

to be yourself only,
unduplicatable, doomed
to be lost? They’d prefer,

plainly, to be flashing participants,
multitudinous. Even now
they seem to be bolting

forward, heedless of stasis.
They don’t care they’re dead
and nearly frozen,

just as, presumably,
they didn’t care that they were living:
all, all for all,

the rainbowed school
and its acres of brilliant classrooms,
in which no verb is singular,

or every one is. How happy they seem,
even on ice, to be together, selfless,
which is the price of gleaming.

Mark Doty, "A Display of Mackerel" from Atlantis, published by HarperCollins Publishers

O Mάρκ Ντότι θεωρείται ένας από τους πιο αναγνωρισμένους ποιητές της Αμερικής και μάλιστα ισάξιος του Whitman και του Καβάφη. Έχει κερδίσει αμέτρητα βραβεία και διακρίσεις συμπεριλαμβανομένων και του βραβείου εθνικού ποιητή όπως και του βραβείου T.S.Eliot. Η ποίησή του είναι σημαδεμένη από το χαμό λόγω του AIDS του αγαπημένου του Wally Roberts. Τα ποιήματά του μια λέξη χαρακτηρίζονται ως ωδές ελεύθερου στίχου στην αστική ζωή και στον αγαπημένο του. Το πιο σημαντικό στη ποίηση του Ντότι δεν είναι ούτε ο ρυθμός ούτε το λεξιλόγιο αλλά οι καταστάσεις: όλο το ιριδίζον είναι εκεί για να μας πει κάτι για την ανθρώπινη ζωή.

Έκθεση Ψαριών

Κείνται εκεί σε παράλληλες σειρές
πάνω στο πάγο, απο το κεφάλι ως την ουρά,
το καθένα μια απόληξη φωτεινότητας

δεμένα με μαύρες ταινίες,
που χωρίζουν των λεπιών τους
τις λαμπερές ενότητες

όπως οι μολυβένιες ραφές
σε μια βιτρίνα του Tiffany.
Iριδίζοντα, υδαρή

πρισματικά: σκέψου το αφτί της θάλασσας,
τον ανεμώδη ουρανιοτοξοστόλιστο
καθρέφτη μιας σφαίρας σαπουνόφουσκας,

σκέψου τον ήλιο πάνω στη βενζίνη.
Λαμπρότητα και Μεγαλείο
και σε καμμιά περίπτωση το ένα

ξεχωριστά απο το άλλο
-- τίποτα σε αυτά
απο ατομικότητα. Αντιθέτως

είναι όλα ακριβείς εκφράσεις
μιας ψυχής,
το καθένα μια τέλεια εκπλήρωση

του παραδεισένιου περιγράμματος,
του αποστάγματος σκουμπριών.
Σαν όπως μετά απο μιά ζωή φτάνοντας

σε αυτή την επισμάλτωση, στου κοσμηματοπώλη
τα φτασιδένια αμέτρητα παραδείγματα,
το καθένα τόσο πολύπλοκο,

στην ελαιώδη μυθογραφία
όπως και το προηγούμενο
Υπέθεσε οτι θα μπορούσαμε να ιριδογραφήσουμε

όπως εκείνα και να χάσουμε τους εαυτούς μας
εντελώς στο σύμπαν
της λάμψης -- θα ήθελες

να είσαι μονάχα ο εαυτός σου
αναντικατάστατος, καταδικασμένος
να χαθείς; Αυτά θα προτιμούσαν,

σαφώς, να είναι απαστράπτοντες συμμετέχοντες,
πολυπληθείς. Ακόμα και τώρα
φαίνονται να πετάγονται

μπροστά, απρόσεκτα για τη στάση.
Δε τα νοιάζει που'ναι νεκρά
και σχεδόν παγωμένα,

έτσι όπως, πιθανώς,
δε τα ένοιαζε και όταν ήταν ζωντανά:
όλα,όλα για όλα,

το ουρανιοτοξοστόλιστο κοπάδι
και τα στρέμματα απο εξαίσιες ομάδες
στις οποίες κανένα ρήμα δεν είναι στον ενικό,

ή όλα είναι. Πόσο ευτυχισμένα δείχνουν,
ακόμη και στο πάγο, να ναι όλα μαζί, ανιδιοτελή
για το τίμημα της λάμψης.

                                                                             Μάρκ  Ντότι, Ατλαντίς
                                                                                      Μτφ Iris Verina

Digging/ Σκάβοντας (Υπόμνημα στον Seamus Heaney)

Τoday Seamus Heaney died. He is considered to be one of the most important poets of 20th century. He was born in Northern Ireland and later he moved to Dublin. In 1995 he won the Nobel prize. At the age of 70 he was so popular that the two thirds of the book sales in the entire UK was his books. The Ireland celebrated the event with a 12-hour broadcast of his work. His poetry turns around Ireland. He was very famous for his political poems especially for the Troubles but he also wrote for the nature and mythology of Ireland. When he was asked for the role of poetry in crisis times he replied '' it is precisely at such moments that people realize they need more to live than economics: If poetry and the arts do anything, they can fortify your inner life, your inwardness."

Digging


Between my finger and my thumb
The squat pen rests; snug as a gun.


Under my window, a clean rasping sound
When the spade sinks into gravelly ground:
My father, digging. I look down


Till his straining rump among the flowerbeds
Bends low, comes up twenty years away
Stooping in rhythm through potato drills
Where he was digging.


The coarse boot nestled on the lug, the shaft
Against the inside knee was levered firmly.
He rooted out tall tops, buried the bright edge deep
To scatter new potatoes that we picked,
Loving their cool hardness in our hands.


By God, the old man could handle a spade.
Just like his old man.


My grandfather cut more turf in a day
Than any other man on Toner’s bog.
Once I carried him milk in a bottle
Corked sloppily with paper. He straightened up
To drink it, then fell to right away
Nicking and slicing neatly, heaving sods
Over his shoulder, going down and down
For the good turf. Digging.


The cold smell of potato mould, the squelch and slap
Of soggy peat, the curt cuts of an edge
Through living roots awaken in my head.
But I’ve no spade to follow men like them.


Between my finger and my thumb
The squat pen rests.
I’ll dig with it.

Seamus Heaney (1939–2013) , Death of a Naturalist. 


Σήμερα πέθανε ο Σίμους Χίνεϋ. Υπήρξε ένας απο τους πιο σημαντικούς ποιητές του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στη Βόρεια Ιρλανδία και έζησε στο Δουβλίνο. Το 1995 κέρδισε το βραβείο Νόμπελ. Στα εβδομηκοστά γεννέθλιά του οι πωλήσαν των βιβλιών του έφταναν τα δύο τρίτα των γενικών πωλήσεων σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδική τηλεόραση το γιόρτασε με μια 12ωρη προβολή του έργου του. Η ποιήσή του περιστρέφεται γύρω απο την Ιρλανδία. Έγραψε πολιτικά ποιήματα κυρίως για τα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου αλλα και για τη φύση και τη μυθολογία της Ιρλανδίας. Όταν ρωτήθηκε για την αξία της ποίησης στα δύσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης, απάντησε "ακριβώς σε αυτά τα δύσκολα χρόνια ο άνθρωπος χρειάζεται περισσότερο να ζήσει παρα να κερδίσει και μόνο η ποίηση και η τέχνη πολλαπλασιάζουν τη ζωή μέσα μας''

            Σκάβοντας

Ανάμεσα στο δείκτη και τον αντίχειρά μου
η χοντροκομμένη πένα στέκεται,
όμοια με όπλο.

Κάτω απο το παράθυρό μου ένας
καθαρός ήχος φτυαρίσματος
όταν η αξίνα βυθίζεται μες στο πετρώδες χώμα:
Ο πατέρας μου, σκάβει. Κοιτάω κάτω

Μέχρι οι τεντωμένοι γλουτοί του ανάμεσα στα παρτέρια
να κυρτώσουν προς τα κάτω, εμφανίζεται είκοσι χρόνια πριν
να σκύβει ρυθμικά στο αυλάκι με τις πατάτες
όπου και έσκαβε.

Η άκομψη μπότα φώλιαζε στο καφάσι, ο μοχλός
με το εσωτερικό του γόνατος κινούνταν σταθερά.
Ξεχορτάριαζε ψηλές κορυφές, έθαβε τη θεσπέσια άκρη βαθιά
για να φυτέψει νέες πατάτες που εμείς διαλέγαμε
λατρεύοντας τη δροσερή κρούστα τους στα χέρια μας.

Μα το θεό, ο γέρος μπορούσε να κουμαντάρει αξίνα.
Ακριβώς όπως και ο γέρος του.

Ο παππούς μου έκοβε περισσότερο άνθρακα τη μέρα
απ'οποιοδήποτε άλλο άντρα στο βάλτο του Τόνερ.
Μια φορά του έφερα γάλα σ'ένα μπουκάλι
τυλιγμένο πρόχειρα με χαρτί. Ίσιωσε
για να το πιεί, και κατευθείαν μετά έπεσε κάτω
για να χαράψει και να κόψει νοικοκυρεμένα, σηκώνοντας παλούκια
πάνω στους ώμους του πηγαίνοντας όλο και πιο κάτω
για τον καλό άνθρακα. Σκάβοντας

Η κρύα μυρωδιά της μουχλιασμένης πατάτας, ο παφλασμός και ο βρόντος
του μουσκεμένου άνθρακα, τα μικρά κοψίματα μιας άκρης
μέσα απο τις ζωντανές ρίζες ξύπνησαν στο κεφάλι μου.
Αλλά δεν έχω αξίνα για ν'ακολουθήσω άνδρες σαν αυτούς.

Ανάμεσα στο δείκτη και τον αντίχειρά μου
η κοντόχοντρη πένα στέκεται.
Θα σκάψω μ'αυτήν.
                                                     Seamus Heaney (1939–2013), Death of a Naturalist. 
                                                          Μετάφραση Ιris Verina
                                         

I m not a man/ Δεν είμαι άντρας

Today I continue my journey to Norse's poetry. I m dealing with his most famous poem, the poem which gave him a noble place between the gay poets.

I Am Not A Man

I am not a man. I can’t earn a living, buy new things for my family. I have acne and a small peter.

I am not a man. I don’t like football, boxing and cars. I like to express my feelings. I even like to put my arm around my friend’s shoulder.

I am not a man. I won’t play the role assigned to me – the role created by Madison Avenue, Playboy, Hollywood and Oliver Cromwell. Television does not dictate my behavior.

I am not a man. Once when I shot a squirrel I swore that I would never kill again. I gave up meat. The sight of blood makes me sick. I like flowers.

I am not a man. I went to prison for resisting the draft. I do not fight when real men beat me up and call me queer. I dislike violence

I am not a man. I have never raped a woman. I don’t hate blacks. I don’t get emotional when the flag is waved. I do not think I should love America or leave it. I think I should laugh at it.

I am not a man. I have never had the clap.

I am not a man. Playboy is not my favorite magazine.

I am not a man. I cry when I’m unhappy.

I am not a man. I do not feel superior to women.

I am not a man. I don’t wear a jockstrap.

I am not a man. I write poetry.

I am not a man. I meditate on Peace and Love.

I am not a man. I don’t want to destroy you.
                                                        Harold Norse

Σήμερα συνεχίζω το ταξίδι με στη ποίηση του Νόρς. Παραθέτω το πιό γνωστό του ποίημα και αυτό που τον έκανε ορόσημο της γκέι ποίησης.

Δεν είμαι άντρας

Δεν είμαι άνδρας. Δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα ούτε ν'αγοράσω καινούργια πράγματα για την οικογένειά μου. Έχω ακμή και μικρό πουλί.

Δεν είμαι άνδρας. Δεν μ'αρέσει το ποδόσφαιρο, η πάλη και τα αυτοκίνητα.
Μ' αρέσει να εκφράζω τα συναισθήματά μου. Μ' αρέσει ακόμα να περνάω το χέρι μου
γύρω απο τον ώμο ενός φίλου μου.

Δεν είμαι άνδρας. Δεν θέλω να παίζω το ρόλο που μου όρισαν - το ρόλο που δημιούργησε
η Μάντισον Άβενιου, το Play Boy, το Χόλλυγουντ και ο Όλιβερ Κρόμγουελ,
η Τηλεόραση δεν ορίζει την συμπεριφορά μου.

Δεν είμαι άνδρας. Κάποτε όταν πυροβόλησα έναν σκίουρο, ορκίστηκα πως δεν θα σκότωνα ξανά . Έκοψα το κρέας. Η θέα του αίματος με αρρωσταίνει.
Μ' αρέσουν τα λουλούδια.

Δεν είμαι άνδρας. Μπήκα φυλακή επειδή αντιστάθηκα στην υποχρεωτική στράτευση.
Δεν παλεύω όταν οι αληθινοί άνδρες μoυ επιτίθονται και με κράζουν αδελφή.
Απεχθάνομαι τη βία.

Δεν είμαι άνδρας. Δεν έχω βιάσει ποτέ γυναίκα. Δεν μισώ τους μαύρους.
Δεν συγκινούμαι όταν η σημαία κυματίζει. Δεν ξέρω αν θα 'πρέπε ν' αγαπώ
την Αμερική ή να την εγκαταλείψω. Νομίζω πως θα 'πρεπε να γελώ μαζί της.

Δεν είμαι άνδρας. Ποτέ δεν είχα γονόρροια.

Δεν είμαι άνδρας. Το Play Boy δεν είναι το αγαπημένο μου περιοδικό.

Δεν είμαι άνδρας. Κλαίω όταν είμαι λυπημένος.

Δεν είμαι άνδρας. Δεν αισθάνομαι ανώτερος από τις γυναίκες.

Δεν είμαι άνδρας. Δεν φοράω αθλητικά.

Δεν είμαι άνδρας. Γράφω ποίηση.

Δεν είμαι άνδρας. Διαλογίζομαι για την ειρήνη και την αγάπη.

Δεν είμαι άνδρας. Δεν θέλω να σε καταστρέψω.

                                                                     Harold Norse
                                                           Μετάφραση   Iris Verina

The Heavy Bear Who Goes With Me/O βαρύς αρκούδος που με συνοδεύει

Schwartz is another author who I am going to deal with a lot. He was born in Brooklyn in 1913. He was suffering from a severe mental illness and a constant sense of self disappointment. In his poetry we can detect apart from the two above characteristics the gap that existed between his generation and the generation of his parents.

The Heavy Bear Who Goes With Me

                              “the withness of the body”

The heavy bear who goes with me,
A manifold honey to smear his face,
Clumsy and lumbering here and there,
The central ton of every place,
The hungry beating brutish one
In love with candy, anger, and sleep,
Crazy factotum, dishevelling all,
Climbs the building, kicks the football,
Boxes his brother in the hate-ridden city.


Breathing at my side, that heavy animal,
That heavy bear who sleeps with me,
Howls in his sleep for a world of sugar,
A sweetness intimate as the water’s clasp,
Howls in his sleep because the tight-rope
Trembles and shows the darkness beneath.
—The strutting show-off is terrified,
Dressed in his dress-suit, bulging his pants,
Trembles to think that his quivering meat
Must finally wince to nothing at all.


That inescapable animal walks with me,
Has followed me since the black womb held,
Moves where I move, distorting my gesture,
A caricature, a swollen shadow,
A stupid clown of the spirit’s motive,
Perplexes and affronts with his own darkness,
The secret life of belly and bone,
Opaque, too near, my private, yet unknown,
Stretches to embrace the very dear
With whom I would walk without him near,
Touches her grossly, although a word
Would bare my heart and make me clear,
Stumbles, flounders, and strives to be fed
Dragging me with him in his mouthing care,
Amid the hundred million of his kind,
The scrimmage of appetite everywhere.

                                          Delmore Schwartz


Ο Σβάτζ είναι άλλος ένας συγγραφέας για τον οποίο θα αφιερώσω αρκετές ενότητες. Γεννήθηκε το 1913 στο Μπρούκλυν. Έπασχε απο σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και απο μια μόνιμη τάση να απογοητεύεται απο τον εαυτό του. Τα ποιήματά του εκτός απο τα δύο παραπάνω αντανακλούν και το χάσμα γενεών ανάμεσα στη δική του γενιά και τη γενιά των γονιών του.

O βαρύς αρκούδος που με συνοδεύει

O βαρύς αρκούδος που με συνοδεύει,
πολυειδές το μέλι το πρόσωπό του για να αλείψει,
εδώ κι εκεί χοντροκομμένος κι άτσαλος,
ο βασικός ο τόνος κάθε μέρους,
ο κτηνώδης που χτυπάει πεινασμένος
με τα γλυκά ερωτευμένος, με το θυμό και με τον ύπνο,
τρελός εργάτης, τα πάντα αναστατώνει,
στο κτίριο σκαρφαλώνει, την μπάλα κλωτσάει,
ρίχνει γροθιές στον αδερφό του μέσα στη γεμάτη μίσος πόλη.

Στο πλάι μου ανασαίνει, ετούτο το μεγάλο ζώο,
αυτός ο μέγας ο αρκούδος που μαζί μου κοιμάται,
ουρλιάζει στον ύπνο του ζητώντας ένα ζαχαρένιο κόσμο,
μια γλυκύτητα βαθιά σαν του νερού το πιάσιμο,
ουρλιάζει στον ύπνο του για το σφιχτό σκοινί
που τρέμει και φανερώνει απο κάτω το σκοτάδι.
-- Η βόλτα της επίδειξης τρομάζει,
ντυμένος το κοστούμι του, τα μπατζάκια του φουσκώνει,
τρέμει στην σκέψη πως τούτο το τρεμάμενο κορμί
στο απολύτως τίποτα εν τέλει θα μορφάσει.

Ετούτο το ζώο το αναπόφευκτο μαζί μου περπατάει,
μ'ακολουθεί απ'όταν με βαστούσε η μαύρη μήτρα,
πηγαίνει όπου πηγαίνω, παραποιώντας την χειρονομία μου,
καρικατούρα μου, πρησμένη σκιά μου,
γελοίος κλόουν με κίνητρο πνευματικό,
περιπλέκει και προσβάλλει με το δικό του το σκοτάδι,
τον μυστικό τον βίο των οστών και της κοιλιάς μου,
αδιαφανής, πολύ στενός, προσωπικός, μα πάλι άγνωστος,
απλώνει χέρια ν' αγκαλιάσει εκείνη που αγαπάω
με την οποία θα 'πρεπε δίχως αυτόν να περπατώ,
άγαρμπα την αγγίζει, παρότι με μια λέξη
η καρδιά μου θα ξαλάφρωνε και θα απαλλαγόμουν,
σκοντάφτει, παραπατάει, για να τραφεί αγωνίζεται
τραβώντας με μαζί του την όρεξή του να χορτάσει,
ανάμεσα σε εκατό εκατομμύρια του είδους του,
της όρεξης αυτής παντού το συνωστίζειν.
                                                                   Delmore Schwartz
                                                   Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς

the Locket/ To Μενταγιόν - John Montague

John Montague was born in Brooklyn by Irish parents who had immigrated in the U.S.A. Due to financial problems, Montague was raised by two aunts back in Ireland. His writing has to do with personal loss, exile and travel. This poem is autobiographical and dedicated to his mother who gave him away to the aunts.

The Locket 

Sing a last song
for the lady who has gone,
fertile source of guilt and pain.
The worst birth in the annals of Brooklyn,
that was my cue to come on,
my first claim to fame.

Naturally, she longed for a girl,
and all my infant curls of brown
couldn’t excuse my double blunder
coming out the wrong sex,
and the wrong way around.
Not readily forgiven,

So you never nursed me
and when all my father’s songs
couldn’t sweeten the lack of money,
‘when poverty comes throught the door
love flies up your chimney’,
your favourite saying,

Then you gave me away,
might never have known me,
if I had not cycled down
to court you like a young man,
teasingly untying your apron,
drinking by the fire, yarning

Of your wild, young days
which didn’t last long, for you,
lovely Molly, the belle of your small town,
landed up mournful and chill
as the constant rain that lashes it
wound into your cocoon of pain.

Standing in that same hallway,
‘Don’t come again.’ you say, roughly,
‘I start to get fond of you, John,
and then you are up and gone’;
the harsh logic of a forlorn woman
resigned to being alone.

And still, mysterious blessing,
I never knew, until you were gone,
that, always around your neck
you wore an oval locket
with an old picture in it,
of a child in Brooklyn.
                                      John Montague

O Montague γεννήθηκε στο Μπρούκλυν απο Ιρλανδούς γονείς που είχαν μετακομίσει στις ΗΠΑ για οικονομικούς λόγους. Λόγω οικονομικών προβλημάτων οι γονείς του αδυνατούσαν να τον συντηρήσουν και έτσι τον έστειλαν πίσω στην Ιρλανδία όπου και μεγάλωσε με δύο θείες. Εξαιτίας όλων αυτών των περιστατικών η γραφή του έχει να κάνει με προσωπική απώλεια, εξορία και ταξίδια. Το ποίημα που ακολουθεί είναι απο τα πιο γνωστά του και είναι αυτοβιογραφικό και αφιερωμένο στη μητέρα του. 

Το μενταγιόν

Τραγούδα ενα τελευταίο τραγούδι

για την κυρία που έχει φύγει,

την γόνιμη πηγή ενοχής και πόνου.

Η χειρότερη γέννα στα χρονικά του Μπρούκλυν

το παρασύνθημα για να έρθω,

η πρώτη μου αξίωση στη δόξα.

Αναμενόμενη η λαχτάρα της για κορίτσι,

και όλες οι βρεφικές μου καφέ μπούκλες

δε μπορούσαν να συγχωρήσουν

το φρικτό μου λάθος

να βγώ το λάθος φύλο,

και απο τη λάθος μεριά.

Στ'αλήθεια ασυγχώρητο.

Έτσι ποτέ δε με φρόντισες

και όταν όλα τα τραγούδια του πατέρα μου

δε μπορούσαν να γλυκάνουν τα πενιχρά χρήματα,

''όταν η φτώχεια μπαίνει απο τη πόρτα

η αγάπη βγαίνει απο το παράθυρο'',

το αγαπημένο σου ρητό.

Τότε με παράτησες,

ίσως ποτέ να μη με γνώριζες,

αν δε σε πλησίαζα

να σε κορτάρω σα νεαρός,

ξελύνοντας πειρακτικά τη ποδιά σου,

πίνοντας δίπλα στη φωτιά, ξετυλίγοντας ιστορίες

των άγριων νεανικών σου ημερών

που δε κράτησαν πολύ, για σένα,

αγαπημένη Μόλυ, ομορφότερη γυναίκα του χωριού,

που προσγειώθηκες απότομα θλιβερή και μουδιασμένη

καθώς η θλιβερή βροχή που το μαστίγωνε

τυλίγονταν γύρω απο το κουκούλι του πόνου σου.

Στεκόμενη στον ίδιο διάδρομο,

''Μην έρθεις ξανά'' λές σκληρά,

''Αρχίζω να σε συνηθίζω, Τζόν,

και μετα θα γίνεις καπνός''.

Η σκληρή λογική μιας έρημης γυναίκας

αφήνονταν στο να ναι μόνη.

Και ακόμη, μυστική ευλογία,

ποτέ δεν έμαθα, μέχρι που έφυγες,

οτι, πάντα γύρω απο το λαιμό σου,

φορούσες ένα οβάλ μενταγιόν

με μια παλιά φωτογραφία μέσα του,

ενός μωρού στο Μπρούκλυν. 

                                           John Montague

                                                         Mετάφραση: Iris Verina

Stars Over The Dordogne/ Τ'αστέρια πάνω απο το ποταμό Dordogne

Stars Over The Dordogne

Stars are dropping thick as stones into the twiggy
Picket of trees whose silhouette is darker
Than the dark of the sky because it is quite starless.
The woods are a well. The stars drop silently.
They seem large, yet they drop, and no gap is visible.
Nor do they send up fires where they fall
Or any signal of distress or anxiousness.
They are eaten immediately by the pines.

Where I am at home, only the sparsest stars
Arrive at twilight, and then after some effort.
And they are wan, dulled by much travelling.
The smaller and more timid never arrive at all
But stay, sitting far out, in their own dust.
They are orphans. I cannot see them. They are lost.
But tonight they have discovered this river with no trouble,
They are scrubbed and self-assured as the great planets.

The Big Dipper is my only familiar.
I miss Orion and Cassiopeia's Chair. Maybe they are
Hanging shyly under the studded h orizon
Like a child's too-simple mathematical problem.
Infinite number seems to be the issue up there.
Or else they are present, and their disguise so bright
I am overlooking them by looking too hard.
Perhaps it is the season that is not right.

And what if the sky here is no different,
And it is my eyes that have been sharpening themselves?
Such a luxury of stars would embarrass me.
The few I am used to are plain and durable;
I think they would not wish for this dressy backcloth
Or much company, or the mildness of the south.
They are too puritan and solitary for that—
When one of them falls it leaves a space,

A sense of absence in its old shining place.
And where I lie now, back to my own dark star,
I see those constellations in my head,
Unwarmed by the sweet air of this peach orchard.
There is too much ease here; these stars treat me too well.
On this hill, with its view of lit castles, each swung bell
Is accounting for its cow. I shut my eyes
And drink the small night chill like news of home.
                                                     Sylvia Plath, The collected Poems

Τ'αστέρια πάνω απο το ποταμό Dordogne

Τ'αστέρια πέφτουν πυκνά σα πέτρες πάνω στο λεπτό
κορμό των δέντρων που η σκιά του είναι σκοτεινότερη
απο τη σκοτεινιά του ουρανού λόγω της έλειψης αστεριών.
Τα δέντα είναι ένα πηγάδι . Τ'αστέρια πέφτουν σιγαλά.
Ενώ ακόμα πέφτουν φαίνονται μεγάλα χωρίς κανένα ορατό κενό.
Ουτε προκαλούν φωτιές εκεί που πέφτουν
ή κανένα σημάδι θλίψης ή αγωνίας.
Τρώγονται αμέσως απο τα πεύκα.

Εδώ που είμαι στο σπίτι, μόνο τ'αραιά αστέρια
φτάνουν τη χαραυγή, κι αυτό μετά απο πολύ προσπάθεια.
Και είναι ωχρα, ξεβαμμένα απο το μεγάλο ταξίδι.
Τα μικρότερα και το πιο ντροπαλά δε φτάνουν ποτέ
αλλα μένουν, καθισμένα πολύ μακριά, στη δική τους σκόνη.
Είναι ορφανά. Δε μπορώ να τα διακρίνω. Έχουν χαθεί.
Αλλά σήμερα έχοντας ανακαλύψει αυτό το ποτάμι εύκολα
είναι μεγάλα και αυτάρεσκα σα μεγάλοι πλανήτες.

Εγώ ξέρω μόνο τη μεγάλη Άρκτο.
Χάνω τον Ωρίωνα και τη Κασσιόπη. Ίσως
κρέμονται ντροπαλά στον κατάσπαρτο ορίζοντα
σαν ένα απλό μαθηματικό πρόβλημα παιδιού.
Οι άπειροι αριθμοί φαίνεται να ναι το πρόβλημα εκεί πάνω.
Ή αλλιώς είναι εκεί και η μεταμφίεσή τους υπερβολικά φωτεινή
που τα προσπερνώ με το να ψάχνω τόσο επίμονα.
Ίσως η εποχή να μην είναι η σωστή.

Τι κι αν ο ουρανός εδώ δεν είναι διαφορετικός,
κι είναι τα μάτια μου που ακονίζουν τον εαυτό τους;
Τέτοια πολυτέλεια άστρων θα με ντρόπιαζε.
Τα λίγα στα οποία είμαι συνηθισμένη είναι επίπεδα και στέρεα.
Πιστεύω αυτά δε θα επιθυμούσαν αυτή τη κομψή αυλαία
ή παραπάνω συντροφιά ή τη πραότητα του νότου.
Είναι πολύ συντηρητικά και μοναχικά γι'αυτό--
Όταν ένα απο αυτά πέφτει αφήνει ένα κενό,

μιά αίσθηση απουσίας για τη παλιά λαμπερή του θέση.
Και εκεί που βρίσκομαι τώρα, πίσω στο καταδικό μου σκοτεινό αστέρι,
Φανταζομαι αυτούς τους αστερισμούς
ζεσταμένους απο το γλυκό αεράκι του ωραίου περιβολλιού.
Όλα είναι άνετα εδώ. Τ'αστέρια μου συμπεριφέρθηκαν τόσο καλα.
Σ'αυτο το λόφο, με τη θέα φωτισμένων κάστρων, η καθε αιωρούμενη καμπάνα
λογοδοτεί για την αγελάδα της. Κλείνω τα μάτια
και πίνω τη μικρή νυχτερινή δροσιά σαν τα νέα απο το σπίτι.
                                                                     Σύλβια Πλάθ
                                                               [μετάφραση Iris Verina]

A disused shed in Co.Wexford/ Ένα εγκαταλελειμένο υπόστεγο

Derek Mahon is considered one of the greatest Irish poets. Born in 1941 he is widely know for his crafted verse which deals with everyday life subjects. He was creatively influenced by Auden and MacNeice. His poetry has mainly to do with loneliness and the alienation of people. This characteristic is prominent in his sixth collection ''The Snow Party'' where he describes the life of the outcast. Furthermore one of his main concerns is the place of art in the modern corrupted world. In his collection ''Hunt by the night'' he presents the human as uncivilized and weak against the time and the powers that control the life. Regarding the form, he usually prefers the classical ones.
The following extract comes from the collection ''The Snow Party'' and it descrides one disuded shed of a hotel. As Blake Morisson highly remarks in Times Literary Supplement '' past human aspirations…striving to be remembered and redeemed''.

A Disused Shed in Co. Wexford

Let them not forget us, the weak souls among the asphodels 
Seferis, Mythistorema 

for J. G. Farrell 
[...]
Deep in the grounds of a burnt-out hotel,
Among the bathtubs and the washbasins
A thousand mushrooms crowd to a keyhole.
This is the one star in their firmament
Or frames a star within a star.
What should they do there but desire?
So many days beyond the rhododendrons
With the world waltzing in its bowl of cloud,
They have learnt patience and silence
Listening to the rooks querulous in the high wood.

[...]

He never came back, and light since then
Is a keyhole rusting gently after rain.
Spiders have spun, flies dusted to mildew
And once a day, perhaps, they have heard something –
A trickle of masonry, a shout from the blue
Or a lorry changing gear at the end of the lane.

[...]

                                               Derek Mahon, The Snow Party

Ο Derek Mahon θεωρείται απο τους πιο σπουδαίους Ιρλανδούς ποιητές του 20ου αιώνα. Γεννημένος το 1941 έγινε γνωστός για το περίτεχνο στίχο του που όμως ασχολείται με καθημερινά ζητήματα. Ξεκινώντας στη σκιά της λογοτεχνικής παράδοσης των Auden  και MacNeice, σύντομα τους ξεπέρασε δημιουργικά. Η ποίησή του ασχολείται κυρίως με θέματα μοναξιάς και απομόνωσης των ανθρώπων. Αυτό διαφαίνεται κυρίως απο την έκτη συλλογή του "To χιονισμένο πάρτυ'' όπου ασχολείται κυρίως με τη ζωή απόκληρων. Επίσης τον απασχολεί έντονα η θέση της τέχνης στο σύγχρονο διεφθαρμένο κόσμο. Στη συλλογή του ''Το κυνήγι της νύχτας'' παρουσιάζει τον άνθρωπο ως αχαλιναγώγητο ον και αδύναμο ενάντια στο χρόνο και στις δυνάμεις της ζωής.  Ως προς το στίχο του συνήθως μένει πιστός στις κλασσικές μορφές. 

Το απόσπασμα που ακολουθεί προέρχεται απο τη συλλογή του "Το χιονισμένο πάρτυ'' και περιγράφει την εικόνα ενός άχρηστου πλέον υπόστεγου ξενοδοχείου. Όπως εξαιρετικά τονίζει ο Blake Morrison στη κριτική του στο Times Literary Supplement ''το ποιήμα πρόκειται για παρελθούσες ανθρώπινες αδυναμίες που πασχίζουν να ζήσουν μέσα απο τη λήθη και να κυριαρχήσουν''.

Ένα εγκαταλελειμένο υπόστεγο στο Co. Wexford

ας μη μας ξεχάσουν, τις αδύναμες ψυχές μέσα στ’ ασφοδίλια

Γιώργος Σεφέρης, Μυθιστόρημα ΚΔ

για τον J.G.Farrell

[...]

Bαθιά στα θεμελια ενός καμμένο ξενοδοχείου,

ανάμεσα στις μπανιέρες και τους νηπτήρες

εκατοντάδες μανιτάρια στριμόχνωνται σε μια κλειδαρότρυπα.

Αυτό είναι το μοναδικό αστέρι στον ουράνιο θόλο τους

ή πλαισιώνει ένα αστέρι μέσα σ'ένα αστέρι.

Τι να κάνουν εκεί πέρα απο το να επιθυμούν;

Τόσες μέρες κάτω απο τα ροδόδεντρα

με τον κόσμο να χορεύει στο ουράνιο μπόλ του,

έμαθαν να υπομένουν και να σιωπαίνουν

ακούγοντας τις μεμψίμοιρες κουρούνες στο πυκνό δάσος.

[...]

Ποτέ δε γύρισε πίσω και απο τότε το φώς

είναι η κλειδαρότρυπα που σκουριάζει απαλά μετα τη βροχή.

Οι αράχνες πλέκουν, οι μύγες ξεσκονίζουν τη μούχλα 

και μια φορά τη μέρα, ίσως, ακούνε κάτι--

Μια οικοδομική αντλία, ένα ουρλιαχτό στα ξαφνικά

ή ένα λεωφορείο που αλλάζει ταχύτητα στο τέρμα του δρόμου.

                                                                        Derek Mahon, To χιονισμένο πάρτυ

Death of an Irishwoman by Michael Hartnett

Michael Hartnett was born in Ireland. He immediately The day he finished school he emigrated
 to England. He wrote in both English and Irish but in 1975 he declared his intention to be writing only in Irish in the future because as he stated ''English is the perfect language to sell pigs in''. However ten years later he returned in English. One of his famous collections is called ''A necklace of Wrens'' which was inspired by some wrens which sat on the head of the poet in his childhood.

Death of an Irishwoman

Ignorant, in the sense
she ate monotonous food
and thought the world was flat,
and pagan, in the sense
she knew the things that moved
at night were neither dogs nor cats
but púcas and darkfaced men,
she nevertheless had fierce pride.
But sentenced in the end
to eat thin diminishing porridge
in a stone-cold kitchen
she clenched her brittle hands
around a world
she could not understand.
I loved her from the day she died.
She was a summer dance at the crossroads.
She was a card game where a nose was broken.
She was a song that nobody sings.
She was a house ransacked by soldiers.
She was a language seldom spoken.
She was a child’s purse, full of useless things.

O Michael Hartnett γεννήθηκε στην Ιρλανδία. Τη μέρα που αποφοίτησε έφυγε να ζήσει στην Αγγλία. Έγραψε και στα Ιρλανδικά και στα Αγγλικά και το 1975 ανακοίνωσε οτι στο εξής θα έγραφε μόνο στα Ιρλανδικά. Δέκα χρόνια αργότερα όμως επέστρεψε στα αγγλικά και μια απο τις πιο γνωστές της συλλογές ήταν 'Ένα μενταγιόν απο Κοράκια' εμπνευσμένο απο ένα περιστατικό της παιδικής του ηλικίας όπου μερικά κοράκια κάθισαν στο κεφάλι του.

Ο Θάνατος μιας Ιρλανδής

Αμαθής στη λογική
εκείνη έτρωγε συνηθισμένο φαγητό
και πίστευε οτι ο κόσμος ήταν επίπεδος,
και λαική, στη λογική
ήξερε οτι τα πράγματα που κινούνται
τη νύχτα ήταν ουτε σκύλοι ουτε γάτες
αλλα πνεύματα και σκοτεινιασμένοι άνθρωποι,
όμως ήταν παρολαυτά λυσσαλέα περήφανη.
Καταδικασμένη
να τρώει αραιό χυλό
σε μιά πέτρινη παγερή κουζίνα
έσφιγγε τα εύθραυστα χέρια της
γυρω απο ένα κόσμο
που δε μπορούσε να καταλάβει.
Την αγάπησα απο τη μέρα που πέθανε.
Ήταν χορεύτρια τα καλοκαίρια στα σταυροδρόμια.
Ήταν παρτίδα όπου υπήρχε σπασμένη μύτη.
Ήταν τραγούδι που κανένας δε τραγουδάει.
Ήταν σπίτι λεηλατημένο απο στρατιώτες.
Ήταν γλώσσα που σπάνια μιλιέται.
Ήταν παιδικό πορτοφόλι, γεμάτο απο χαζά πράγματα.
                                           Michael Hartnett

Harold Pinter, "Joseph Brearley"

Joseph Brearley 1909 – 1977 (Teacher of English)


Dear Joe, I’d like to walk with you
 From Clapton Pond to Stamford Hill
 And on,
 Through Manor House to Finsbury Park,
 And Back
 On the dead 653 trolleybus.
 To Clapton,
 And walk across the shadows on to Hackney Downs,
 And stop by the old bandstand,
 You tall in the moonlight,
 And the quickness in which it all happened,
 And the quick shadow in which it persists.

You’re gone. I’m at your side,
 Walking with you from Clapton Pond to Finsbury Park,
 And on, and on.

                                                        Harold Pinter

Aγαπητέ Joe, θα ήθελα  να περπατήσω μαζί σου

απο το Clapton Pond ως το Stamford Hill
και παραπέρα
μέσα απο Manor House στο Finsbury Park,
και πίσω
στο έρημο λεωφορείο 653.
Στo Clapton,
και να περπατήσουμε κατα μήκος στις σκιές του Hackney Downs.
και να σταματήσουμε διπλά στη παλιά μπάντα.
Εσυ ψηλός στο φεγγαρόφωτο.
Και η γρηγοράδα με την οποία όλα συνέβησαν.
Και η γρήγορη σκιά με την οποία επιμένει.

Έχεις φύγει. Είμαι στο πλάι σου,
περπατώντας μαζί σου απο το Clapton Pond στο Finsbury Park,

Και πάλι και πάλι

Beat generation/ Γενιά των Μπίτ

Beat generation flourished around '50-'60 and its heart was in San Francisco.  It is actually a reaction to the second World War. After the war the poets question the state, the conformity and as a consequence the traditional forms of poetry. They want to change consciousness and in order to achieve a higher one, they take drugs. They were assumed in general rebels and we can say that their poetry is the ancestor of modern street performance poetry.
The father of beat poetry is assumed to be Ginsberg. The above characteristics can be found in the examples below.

Bowery Blues

The story of man
Makes me sick
Inside, outside,
I don't know why
Something so conditional
And all talk
Should hurt me so.

I am hurt
I am scared
I want to live
I want to die
I don't know
Where to turn
In the Void
And when
To cut
Out
              Jack Kerouac


Brooklyn Narcissus



                       Straight rye whiskey, 100 proof
                       you need a better friend?
                       Yes.        Myself.

The lights
the lights
the lonely        lovely      fucking       lights
and the bridge on a rainy Tuesday night
Blue/green double-stars      the line
that is the drive and on the dark alive
gleaming river
Xmas trees of tugs scream and struggle

                                   Midnite

Drops on the train window wobble  .  stream
                                         My trouble
                                                              is
it is her fate to never learn to make
                                             anything grow
                                   be born or stay
Harbor beginnings and that other gleam

                                  Paul Blackburn

Howl
I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical
     naked,
dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix,
angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry
     dynamo in the machinery of night . . .
                                                                          Allen Ginsberg

Last Night I Drove A Car

Last night I drove a car

 Gregory Corso

Ka 'Ba

We have been captured,
brothers. And we labor
to make our getaway, into
the ancient image, into a new

correspondence with ourselves
and our black family. We read magic
now we need the spells, to rise up
return, destroy, and create. What will be

the sacred words?

 Imamu Amiri Baraka

Η γενιά των μπιτ άνθισε το 50-60 με επίκεντρο το Σαν Φραντσίσκο. Είναι μια αντίδραση στο δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετα το πόλεμο οι ποιητές αμφισβήτησαν το κράτος, το συμβιβασμό και ως εκ τουτου τις παραδοσιακές μορφές της ποίησης. Θέλουν να αλλάξουν συνειδήσεις και για να το πετύχουν παίρνουν ναρκωτικά. Θεωρούνται αναρχικοί και πρόγονοι της σύγχρονης ποίησης του δρόμου.
Ο πατέρας της μπίτ είναι ο Γκίνσμπεργκ. Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά βρίσκονται στα παρακάτω αποσπάσματα.

Finding my Bearings

My choice for today is a poem from an American poetess who is living in the UK, Martha Kapos. Her writing is rather lyric and she has won many awards. The fragment comes from the collection ''My nights in Cupid's Palace''/

Η επιλογή μου για σήμερα είναι ένα ποιημα απο μια Αμερικανίδα ποιήτρια που ζει στην Αγγλία. Το ύφος της είναι αρκετά λυρικό και εχεί κερδίσει αρκετά σημαντικά βραβεία. Το απόσπασμα προέρχεται απο τη συλλογή '' Oι νύχτες μου στο παλάτι του πόθου''.

Finding My Bearings

[...]

Never go down teeteetum teeteetum

if you don't go down with me.

Why are the little roads

to your secret address so faint?

The A to Z of your smile without

getting lost. Its turnings and

mysterious co-ordinates.

Let's look it up

in the index under S:

Something Circus

Something Crescent

Something Close

Βρίσκοντας την καρποφορία μου

[....]

Ποτέ μη πας κάτω ταραμ ταραμ

αν δε πας μαζι μου.

Γιατί είναι οι μικροί δρόμοι

προς τη μυστική σου διεύθυνση τόσο αχνοί;

Το Α και το Ω του χαμόγελού σου χωρίς

να χαθείς. Οι στροφές του

και οι μυστήριες συντεταγμένες του.

Ας το ψάξουμε 

στο ευρετήριο στο γράμμα Χ.

Χμ Τσίρκο

Χμ Ηιμισέληνος

Χμ Κοντά.

Υποσημείωση: για να μπορέσω να αποδώσω στη μετάφραση το λογοπαίγνιο smile-S-Something στα ελληνικά μετέφρασα χαμογελο-Χ-χμ

Shocks

When I first read this poem unaware of the poetess and her work, I found it more or less stupid. A story of two kids touching a cable. After some careful reading though I was totally impressed. Sprackland actually constructs a very strong friendship of two children ie they share their secrets, they narrate stories, in general things that are usual in early friendships. The peak of the poem lies on the third part. There Jane reassures the   poetess that the french is not on although the poetess herself can hear the electricity. The poetess trusts her friend and touches the cable. This is her first shock: both a shock to her body and an emotional shock because of the first betrayal.  Going back to the first verse we can see that the words thrills, charge, cracking can be read both with a literal and a metaphorical meaning. The gist of the poem is the problems of human friendships and relationships.

About Sprackland, she has won the Eliot prize for her autobiographical and flashback poems.

Shocks

Remember those first thrills, the charge

that went cracking through you?

Sunday afternoons we went out on our bikes,

me and next-door Julie.

She had black ringlets and a wicked smile.

We crossed the dual carriageway

like small determined animals swimming a swollen river.

Then out into the lanes. A dappled horse

shambled hopefully towards the gate.

We dropped our bikes on the verge,

took out apple cores and polo mints.

We pretended this was why we'd come.

We perched on the gate,

picking scabs of rust and telling secrets:

the time Derek Wesley saw a dead man

in the old air-raid shelter. The little packets

Julie found in her dad's wardrobe.

She always made the first move,

casual and bold by the electric fence.

She bet me anything it wasn't on.

Touch it. I dare you. I said it first.

The blood jittered in my fingertips,

my throat. I thought I could hear the current

singing in the cable. I reached out.

                  Jean Sprackland, from Hard Water (2003)

                   Tινάγματα
Θυμάσαι εκείνα πρώτα τρεμουλιάσματα,
που ράγισαν μέσα σου;
Τις κυριακές το απόγευμα πηγαίναμε έξω,
εγώ και η γετόνισσα της διπλανής πόρτας η Τζούλι.
Είχε μαύρες μπούκλες και ένα κακό χαμόγελο.

Brian Aldiss

Σήμερα ο συγγραφέας με τον οποίο θα ασχοληθώ θα έιναι ο Brian Aldiss.  Άγγλος σύγχρονος συγγραφέας γεννημένος το 1925, είναι γνωστός κυρίως για τα βιβλία του επιστημονικής φαντασίας. Το 2000 πήρε το βραβείο καλύτερου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας και πληθώρα άλλων βραβείων. Η πορεία του σχεδόν κινηματογραφική. Ξεκίνησε ως βιβλιοπώλης σε βιβλιοπωλείο με βιβλία επιστημονικής φαντασίας στην Οξφόρδη μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και δουλεύοντας εκεί έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα σχετικά με τη ζωή ενος βιβλιοπώλη(Brightfount Diaries). Παράλληλα έγραφε και ιστορίες επιστημονικής φαντασίας σε διάφορα περιοδικά. Σταδιακά κέρδισε τη φήμη του καλυτερου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας.  Πέρα απο τη συγγραφή θεωρείται και απο τους καλύτερους συντάκτες ανθολογιών. Συγκεκριμένα ανθολόγησε το τόμο Επιστημονική Φαντασία της σειράς Penguin Books. O λόγος για τον οποίο τον κατονομάζω εδώ είναι γιατί εκτος απο τον ατελείωτο κατάλαγο βιβλίων φαντασίας του, έχει εκδόσει και κάποιες αξιόλογες ποιητικές συλλογές οι οποίες αναφέρονται και στο λογοτεχνικό παράρτημα των Times. Η τελευταία του συλλογή εκδόθηκε το 2011 υπο τον τίτλο Mortal Morning. H αγάπη του για την επιστημονική φαντασία γίνεται φανερή σε ολόκληρη τη ποίηση του. Έτσι ο Aldiss βάζει με τη σειρά του κι εκείνος  ένα λιθαράκι στο θέμα Επιστήμη και Ποίηση και δεν είναι καθόλου τυχαίο οτι ο Τaylor οταν έγραφε τη κριτική της τελευταίας ποιητικής συλλογής του Aldiss για τους Times παράθεσε ως αρχικό σχόλιο ένα στίχο του Dawkins <<η επιστήμη είναι ή πρέπει να είναι μέγαλη έμπνευση για την ποίηση>>.
To ποιήμα το οποίο παραθέτω δεν προέρχεται απο κάποια συλλογή και γράφτηκε το 1981. Ο τίτλος του είναι 'Σκέψεις του Tomas Hardy πάνω στη πρόσφατη θεωρία της σχετικότητας'. Για να μπορέσουμε όμως να κατανοήσουμε το ποιήμα θα πρέπει να δουλέψουμε σε δύο άξονες. Πρώτα να δούμε ποιός είναι ο Ηardy και δεύτερον γιατί ο Αldiss χρησιμοποιεί τ' όνομά του στο τίτλο.
O Τomas Hardy έζησε το 1840-1928 στη Βικτωριανή Αγγλία. Ήταν κυρίως ρεαλιστής όμως βλέπουμε και κάποια στοιχεία ρομαντισμού στα έργα του. Αρχικά ασχολήθηκε με τη συγγραφή μυθιστορημάτων με σημαντικότερο το ''Jude of Obscure'' το οποίο προκάλεσε σάλο και τη κοινωνική κατακραυγή λόγω του ερωτικού του περιεχομένου. Γενικά στα μυθιστορήματά του ο Hardy εξέταζε τα εμπόδια της βικτωριανής εποχής που ταλάνιζαν την ζωή των ανθρώπων. Γι αυτό το λόγο οι πρωταγωνιστές τους βίωναν τραγικά διλήμματα ή καταστάσεις ξεπερνώντας τα κοινωνικά τους όρια. Aπογοητευμένος απο την μη αποδοχή των βιβλίων του αποφάσισε να στραφεί στη ποίηση. Σύντομα συγκαταλέγονταν στους μεγαλύτερους ποιήτές της εποχής. Παρολαυτα η φήμη του εξαπλώνεται μετά το θάνατο της γυναίκας του καθώς εκείνος συνετριμμένος γράφει για να καταλαγιάσει τον πόνο του. Τα ποιήματα του αυτή τη φάση μιλούν για την απογοήτευση της ζωής και του έρωτα καθώς και για τα βάσανα της ανθρωπότητας. Λέγονταν οτι τόσο μεγάλος ήταν ο έρωτάς του που οι συγγενείς αποφάσισαν να θάψουν την καρδία του μαζί με την γυναίκα του και το σώμα του στη γωνία των ποιητών στο ναό του Westminster. Αυτό το στοιχείο που μας ενδιαφέρει για το εν λόγω ποιήμα είναι η στιχουργική του Hardy. Ο Ηardy στην τυπική του πρόζα χρησιμοποιούσε αρχαικές φράσεις πλεγμένες σε απλό λόγο, ρομαντικές σκηνές όπως τάφοι και μνήμες παντοτινού έρωτα. Το ζητούμενο τώρα είναι γιατί ο Aldiss θέτει ως ποιητικό υποκείμενο τον Hardy; Πριν απαντηθεί αυτί το τελικό ερώτημα βρίσκω σκόπιμο να παραθέσω το ποιήμα πρώτα στην πρωτότυπη έκδοσή του και στη συνέχεια σε δική μου μετάφραση.

Thomas Hardy Considers the Newly-Published Special Theory of Relativity

Doubtless a way there is of grasping whole
This troubled cosmos where we fare and die,
Of grasping, and forgiving much thereby.
Well, some will chance, when I lie in the grave,
To quest like Albert Einstein for a key
To ends far obscured. Then let those brave
Unlock the universe’s mystery,
Not I. If, with the Immanent Will’s consent,
Mankind should gain some means to cancel space
And time, to view eternity’s bleak face,
Such vision could wreak endless dole – and fright
The human hopes of far futurity
With woes yet stored, worse far than those which blight
Maids whom I know, and men who once knew me.

Brian Aldiss (1981)

Σκέψεις του Thomas Hardy για την πρόσφατη έκδοση της θεωρίας της σχετικότητας

Αναμφίβολα ένας δρόμος υπάρχει φτιαγμένος απο πολύ απληστία
Αυτός ο ταραγμένος κόσμος όπου εμείς περνάμε τη ζωή μας και πεθαίνουμε,
και ως εκ τουτου απο απληστία και μεγάλης επιείκια.
Λοιπόν μερικοί θα τύχει, όταν εγώ κείμαι στο τάφο,
ν'αναρωτηθούν σαν τον Άλμπερτ Αινσταίν για ένα κλειδί
στα απομεινάρια πολύ καλα κρυμμένο. Τότε άσε εκείνους τους θαρραλέους
να ξεκλειδώσουν το μυστήριο του σύμπαντος,
Όχι εγώ. Άν, με την Έμφυτη συγκατάθεση της Βούλησης,
η ανθρώπητα όφειλε να βρέι κάποιο μέσο να ματαιώσει το σύμπαν
και χρόνο να δεί της αιωνιότητας το ζοφερό πρόσωπο,
τέτοιο τότε όραμα θα μπορούσε να ικανοποιήσει τα ατέρμονα επιδόματα- και να σκιάσει
τις ανθρώπινες ελπίδες του μακρινού μέλλοντος.
Ελπίδες Με θρήνους ακόμη εφοδιασμένες, χειρότερες κατα πολύ απο εκείνες απο μαραίνουν
τις νεαρές κοπέλες τις οποίες ξέρω, και τους άντρες οι οποίοι κάποτε με ήξεραν.


Στο ποίημα του ο Aldiss δε χρησιμοποιεί μονο τον Hardy ως ποητικό υποκείμενο αλλά υιοθετεί και τη στιχουργική του: ο λόγος είναι απλός αλλα χρωματισμένος με αρχαικούς τύπους όπως το Will's, bleak, whom. Παράλληλα υιοθετεί και το τυπικό ύφος του Ηardy δηλαδή αυτό της απελπισίας και της ματαιότητας, γεγονός που γίνεται φανερό όχι μόνο απο τη θέμα της μάταιας ανθρώπινης ελπίδας, των θρήνων και της ζοφερής πραγματικότητας αλλα και απο την έντονη επανάληψη του far.
Ουσιατικά λοιπόν αυτό το ποιήμα θα μπορούσε όντως να ήταν γραμμένο απο τον ίδιο το Hardy καθώς συνάδει τόσο στη στιχουργική όσο και στο ύφος του.
Ποιός ο σκοπός του Aldiss με την τοποθέτηση ενος πραγματικού ποιητικού υποκειμένου; Σίγουρα όχι να ασπαστεί την άποψη που αυτό εκφράζει αφου αυτό θα μπορούσε να το κάνει χωρίς να το χρησιμοποιεί. Αναμφίβολα η ανακάλυψη της θεωρίας της σχετικότητας ήταν απο τις μεγαλύτερες εξελίξεις της επιστήμης τον περασμένο αιώνα και ουσιαστικά ένωσε τον άνθρωπο με τα άστρα. Αντίθετα σύμφωνα με την άποψη του Hardy στο ποιήμα, αυτό το επίτευγμα δεν είναι τίποτα άλλο παρα ακόμα μια μάταιη ελπίδα του ανθρώπινου γένους η οποία το μαραίνει. Φυσικά λοιπόν ο Aldiss έχει σκωπτική διάθεση και ολόκληρο το ποιήμα αποτελεί μια ειρωνία ώστε να δείξει πόσο σημαντική είναι η επιστήμη για την εξέλιξη του ανθρώπου.
                                                                                                          Iris Verina
   
Πηγές TLS, Guardian, Wikipideia