Επιστολή προς ΜπλάκΜπέρντ #3

 

    ;              
                                                                                                 24/2/21

Αγαπημένε Μπλάκμπερντ,

Εκείνο το βράδυ,

έβαλες κρασί και κοίταζες το φεγγάρι.

Άρχισες να μου μιλάς ξανά για έρωτα.

Τα φιλιά στο λεωφορείο

Οι χοροί στις γιορτές

Οι αποχαιρετισμοί στα τρένα.

Μου τα 'χες πει ξανά και ξανά

-- σχεδόν τα'χα αποστηθίσει--

Σ'άφηνα όμως να τα λες.

Κι όσο τα έλεγες τα μάτια σου

γινότουσαν ένα με το φεγγάρι

που βαφτίζει τη θάλασσα χρυσή

και σταγόνα-σταγόνα όλα βάφονται απέραντα

στον Αυγουστιάτικο ουρανο.

                                                                                                                Σε φιλώ

                                                                                                                  Ίριδα

Επιστολή προς ΜπλακΜπέρντ #2

Αγαπητέ ΜπλακΜπέρντ,

Εκείνο το βράδυ,

κάπνιζες το ένα τσιγάρο μετά το άλλο

και με κοίταζες.

Μίλαγες άλλη γλώσσα.

-Έκανα πώς καταλάβαινα-

Η κάπνα και η πίκρα στη γεύση

μιλούσαν πιο δυνατά.

Έβαλα κρασί.

Σε ρώτησα αν ήθελες κι εσύ.

-Έκανες πώς καταλαβαίνεις-

Πήρα το τσιγάρο, πήρες το κρασί.

Κι έτσι περνούσαν οι νύχτες εκείνου του καλοκαιριού στην Αιγαίου

ενώ το φεγγάρι ανέτειλε κι έδυε ρυθμικά

μήπως και προλάβει την ταχύτητα του κόσμου.

Σε φιλώ

Ίριδα

Σπαράγματα Έρωτος

Τα πρωινά πρώτα-πρώτα σ'άρεσε να διαβάζεις τα νέα στο κρεβάτι.
Κι εγώ νυσταγμένη ακόμα σου λεγα πως δε θα υπάρχουν νέα σε τόσο λίγο χρόνο,
τόσο πολύ μίκραινε ο χρόνος μέσα μου
και το μόνο που ακούγονταν ήταν ο ήχος των λεπτών από το μεγάλο ρολόι στο χόλ
που ποτέ κανείς δε θυμάται ότι υπήρχε.

**************

Την άλλη φορά ταξιδεύαμε μαζί με το τρένο.
Δεν είχε καμιά θέση ελεύθερη κι εγώ δεν είχα δουλειά.
Ζαλιζόμασταν και γελούσαμε καθισμένοι στο πάτωμα
και μου λεγες ξανά και ξανά πώς δεν είχα δουλειά.
Δεν ήξερα τι ν'απαντήσω κι απλά γέλαγα και ζαλιζόμουν
με το ρυθμό του τρένου έτσι όπως περνούσε κι άφηνε πίσω του χρόνια
και φεγγάρια ερειπωμένα και θολά όπως τα χνώτα μας,
στο τζάμι του τρένου εκείνο το βροχερό απόγευμα.

Χτες πήρα το τρένο για τη δουλειά. Έβρεχε.
Ποτέ δε ξαναθόλωσαν εκείνα τα τζάμια. Έχω βρει πια δουλειά. Καλημέρα.

cadaverine magazine

http://www.thecadaverine.com/?p=8251 

The tears

         The tears

That night I shed a tear
when you first kissed me.
I don't remember the time
I don't remember the words
I don't remember the place.
Just kisses and tears.
Suddenly I found myself from
the chair to the bed.
And I could see very deep inside your eyes.
I could almost taste your soul.
I could almost touch your naked self.
But barely do I remember these.
All that I remember
is the tears.
The tears I couldn't help and burst into.
It was not tears.
It was a seal of different life
from that on.

Eλένη

Some Moments and people are never going to be forgoten

                                   Ελένη

Ποτέ δε σ’έμαθα καλά.

Ποτέ δε θέλησα να σε μάθω.

Τ’όνομά σου ήταν αρκετό.

Σταμάτησαν όλα να πετούν

σ’εκείνο το χαίρω πολύ.

Ήθελα μόνο να σε κοιτάω.

Κι ύστερα ήθελα να σου μιλώ

Για μένα, για τα παιδιά, για το σπίτι.

Να μαθαίνεις ο,τι ζώ,

να σου λέω ο,τι θα ’λεγα σ’Αυτόν.

Κι αυτός να μ’ακούει.

Μέσα απο τα μάτια σου.

Ήθελα μόνο να σε βλέπω να κοιτάς,

να προφέρεις το Α και το Β

να λές τ’όνομά μου, τ’όνομά του

ενώ με τα χέρια Του

γλυκίσματα προσφέρεις.

Ήθελα μόνο να τραβώ τη προσοχή σου

για να τον ζώ πάλι ξανά και ξανά

έστω και για δευτερόλεπτα.

Ποτέ δε σ’έμαθα καλά

Κι ήθελα τόσο πολύ να σε μάθω.

Να μου μάθεις απ’την αρχή

μέσα στα χέρια σου Αυτόν. 

                               Iris Verina 

National Poetry Day *(dedicated to the sea)*

Eπικίνδυνη Χώρα/Dangerous Country

Eπικίνδυνη Χώρα

Ουρλιάζει η θάλασσα,

κι αυτό το καλοκαίρι,

για τα μάτια

που τη γέννησαν.

Μυρίζουν ακόμα θαλασσινό αλάτι

--κι ας έχουν στεγνώσει καιρούς πολλούς--

Ξέρω τα στέγνωσε ο ήλιος.

Καίει  ο ήλιος απειλητικά

σ’ αυτή τη χώρα.

Λιώνει τους αστερίες και την άμμο.

Στεγνώνει τη θάλασσα βίαια,

την εξαϋλώνει,

την κάνει αλάτι.

--Σε μία χώρα που ποτέ δε πίστεψες

πώς υπάρχει

ή δε τη θέλησες.—

Μα η θάλασσα ασταμάτητα πάντα θα ουρλιάζει

κάθε καλοκαίρι,

για τα μάτια σου,

που τη γέννησαν.

Dangerous Country

This summer,

the sea cries out

for the eyes

out of which it was born

They still smell of sea salt

--although they dried up long ago—

I know; the sun dried them up.

The sun burns darkly

in this country.

It melts the star fish and the sand;

it dries up the sea violently;

it vaporizes it;

it turns it into salt.

--In a country that you never

believed existed

or you didn’t want to—

But the sea will always be crying out eternally,

every summer,

for your eyes

out of which it was born.

                                                                               Iris Verina

Μια Δευτέρα στο πλοίο

                  

                   

                  Μια Δευτέρα στο πλοίο

Σπασμένα πόδια πετούν τριγύρω

και μια κομμένη ανάσα.

Κι ένα εσύ.

Kι ένα εγώ.

Μια Σαντορίνη.

Η τηλεόραση παίζει δυνατα.

Το πλοίο ακόμα σκίζει τα κύματα.

Το πλοίο ακόμα δαμαζει τα κύματα.

Μα μόνο η ψυχή μπορεί

πραγματικά να τα δαμάσει.

Κι είναι τόσες ψυχές τριγύρω.

Ασφιχτικά τριγύρω.

Κι η μιά ανάσα έγινε δύο, δέκα, άπειρες.

Δε πρέπει να κόβονται οι ανάσες.

Πληθαίνουν οι ανάσες.

Πληθαίνουν;

Μ’ακούς; Πληθαίνουν!

Φώναξε δυνατά

Δε πρέπει να πληθαίνουν οι ανάσες.

                                                                             Iris Verina

Filibuster for Us

Filibuster for Us

Goodmorning!

Goodnight with the most beautiful full moon!

I’ll definately call you later because I cannot

stand more hot tea for now.

John loves Judy more than his first cup of coffee so

undoubtedly he will shoot her a text.

Darling I swear, I love you for sure but I’m too busy now.

Sorry if you have read this before  

But I’m too tired to talk.

Did you actually know that Popeye is allergic to spinach?

And that Black Pete is actually white? I’m telling you

the truth. I heard it yesterday in the tube.

Hey don’t forget to smile before leaving!

                It’s much more polite this way.

Believe me or                    Speak

                                                                            

                                                                Iris Verina

The Geisha Doll

        

 The Geisha Doll

On the top of the wardrobe,

there she is! A little geisha doll

wearing a fade smile.

And she smiles every morning

as the sun’s ray grope her face.

She would nearly walk,

were her umbrella not made of paper;

were her sandals not made of nails.

She stands there alone.

She doesn’t have anyone to talk to.

And if she has, she doesn’t speak the language.

Maybe the morning breeze reminds her of Japan.

Or maybe not.

Maybe it causes her pain in the bones.

But she always smiles.

Sometimes at dawn she looks nostalgic.

It is the time when she whispers stories.

Once she was young.

Her hair was better done,

her skin softer,

her clothes more delicate.

Don’t ask about the past.

Don’t ask about the future.

Don’t ask even for a dramatic story.

She is still a doll

And she was beautiful.

                                               Iris Verina

The photograph

The photograph

Only one photograph

a strange photograph

just one

describes the love.

Which love?

A strange love, a bitter love.

One love that

the moon knew,

the moon watered,

the moon touched.

We lost the photographs,

We lost the love,

We lost the moon.

                                                                   Iris Verina

The distance

                        

 The distance

He was always dreaming of the ocean.

The smell, the color, the waves.

No more grass and cliffs and animals.

Only the sea.

His voice would sound aloud

All over.

And his mother happy would be waving to him.

New world would be ahead.

America, Australia, golden India.

Storms would be nothing to him.

He had made the proverb

A prayer

A blind hope

‘’Behind every cloud there is a silver lining’’.

The problem was just to get

To the sea.

                                                  Iris Verina

The paradise is a road.

Light.

Remnants on the grass.

Silence.

No more love.

Just light.

Light. White and Warm.

I wanted you to be in it too

But just light.

That summer

the death in your eyes

looked like the paradise.

I would bear any death

but Your death

hidden in a deep swamp

reaped the Paradise

that summer.

Just Light. The Paradise.

              Iris Verina

shooting moments

That moment remained frozen

-          it turned to ice, it went dead-.

It kept going uphill just until it wept.

And instantly it went down

- because it saw, because it perpetually

compared itself to the stars-

And it started falling

for hours and days and months;

and it is still falling

Making orbits elliptical and irregular

-          might beloved ones-

in the vast atmosphere of moments.

                               Iris Verina